wizytowki

Home / darmowe programy do wizytowek

Więcej w temacie:

darmowe programy do wizytowek



wizytowki 500
wizytowki bydgoszcz
programy do wizytowek
rodzaje wizytowek
wizytowki pl
Podobne strony
na wizytowki
wizytowki
plakaty
wizytowki firm
darmowy program do robienia wizytowek
druk wizytowek
drukarnie
program do projektowania wizytowek
drukarnia warszawa
obrazki do wizytowek
Podobne serwisy w temacie:

darmowe programy do wizytowek




Drukarka - urządzenie współpracujące z komputerem, służące do przenoszenia danego tekstu, obrazu na różne nośniki druku (papier, folia, płótno itp). Niektóre drukarki potrafią również pracować bez komputera, np. drukować zdjęcia wykonane cyfrowym aparatem fotograficznym (po podłączeniu go do drukarki lub po włożeniu karty pamięci z zapisanymi zdjęciami do wbudowanego w drukarkę slotu).
Podstawowe rodzaje drukarek
Drukarka igłowa, drukarka mozaikowa (ang. dot-matrix printer, needle printer, wire printer) – niegdyś najpopularniejszy typ drukarek. Wykorzystują do drukowania taśmę barwiącą podobną do tej stosowanej w maszynach do pisania. Ich główną zaletą są niskie koszty eksploatacji i możliwość drukowania kilku kopii na papierze samokopiującym; do dziś często używana do druku faktur itp.; najczęściej spotykane są głowice 9- i 24-igłowe, istnieją także drukarki wielogłowicowe (każda głowica drukuje fragment wiersza).
Drukarka atramentowa (ang. ink-jet printer) – najpopularniejszy obecnie typ drukarek. Drukuje poprzez umieszczanie na papierze bardzo małych (od kilku do kilkudziesięciu pikolitrów) kropli specjalnie spreparowanego atramentu do drukowania. Praktycznie wszystkie dzisiejsze drukarki atramentowe umożliwiają druk w kolorze. Stosowany jest atrament w czterech kolorach: cyjan, karmazynowy (ang. magenta), żółty i czarny (model CMYK). Ponadto w niektórych drukarkach można stosować specjalne tusze "fotograficzne" (są one nieco jaśniejsze niż standardowe i lepiej oddają barwy przy drukowaniu zdjęć) oraz inne dodatkowe kolory. Wadą tanich drukarek atramentowych są dość wysokie koszty eksploatacji (wysoka cena tuszu w stosunku do ilościowej możliwości pokrycia nim papieru). Jeden z niewielu typów drukarek umożliwiających druk w kolorze białym (obok technologii termotransferowej). Wysokiej jakości drukarki atramentowe, dobrze symulujące druk offsetowy zwane są prooferami. Dzięki wydrukowi proofa zleceniobiorca akceptuje projekt druku, a akceptowany proof stanowi dla drukarni wzorzec dla sprawdzania poprawności druku.
Drukarka laserowa (ang. laser printer) – drukuje poprzez umieszczanie na papierze cząstek tonera. Zasada działania drukarek laserowych jest bardzo podobna do działania kserokopiarek. Wałek selenowy jest elektryzowany, następnie naświetlany światłem laserowym (lub diod LED). Przez to miejsca naświetlone tracą swój ładunek elektryczny i nie przyciągają cząsteczek tonera. Następnie toner z wałka przenoszony jest na papier. Na końcu prowadzony jest proces utrwalania wydruku. Karta papieru przechodzi przez fuser – utrwalacz termiczny, gdzie toner jest rozgrzewany i wprasowywany w kartkę papieru. Drukarki laserowe charakteryzują się bardzo wysoką jakością i szybkością wydruku, a druk pod wpływem wody się nie rozpływa.
Inne rodzaje drukarek
Drukarka głowicowa – następczyni elektrycznej maszyny do pisania. Głowica wykonana w formie kulistej lub częściej owalnej z naniesionymi wokół znakami (na równoleżnikach). Na jedno uderzenie głowicy przez taśmę barwiącą w papier przypada jeden wydrukowany znak. Dostępność znaków limitowana wykonaniem rozetki drukującej. Brak trybu graficznego.
Drukarka iskrowa – drukarka, w której stosowany jest specjalny papier pokryty folią aluminiową. Drukowanie polega na przepaleniu uziemionej warstwy folii przez ślizgający się po powierzchni papieru drut podłączony do zasilania. Sterowanie realizowane jest podobnie jak w drukarce igłowej.
Drukarka rozetkowa – następczyni elektrycznej maszyny do pisania. Głowica wykonana w formie łatwo wymiennej tarczy z znakami na obwodzie. Brak trybu graficznego.
Drukarka stałoatramentowa – technologia opracowana przez firmę Tektronix na początku lat 90., polega na nanoszeniu roztopionego woskowego atramentu bezpośrednio na nośnik (solid ink), lub też na bęben transferowy (solid ink – transfix). Zaletami są znakomite krycie, wierność barw, szybkość, prostota konstrukcji i całkowita odporność na UV i wodę. Do wad można zaliczyć niską wytrzymałość mechaniczną druku i łatwo ulegający analizie termicznej atrament. Obecnie drukarki w tej technologii produkuje tylko firma Xerox.
Drukarka sublimacyjna - typ drukarki wykorzystujący ciepło do przeniesienia barwnika. Przezroczysty barwnik na specjalnej trój- lub czterokolorowej taśmie (CMYK) jest punktowo podgrzewany, wskutek czego przechodzi z fazy stałej bezpośrednio do gazowej, po czym osiada na materiale drukowanym (zazwyczaj specjalny papier lub folia). Większość drukarek tego typu nakłada kolory kolejno, po jednym.
Drukarka termiczna – drukarka zazwyczaj używana jest w kasach i drukarkach fiskalnych. Drukowanie odbywa się na specjalnym papierze (papier termiczny), który pod wpływem ciepła ciemnieje. Zaletą są: szybkość wydruku, bardzo niski poziom hałasu oraz to, że jedynym materiałem eksploatacyjnym jest papier (nie trzeba stosować taśm, tuszy i in.). Wadą jest zanikanie wydruku. Proces ten jest znacznie szybszy w wypadku poddawania wydruków działaniu światła słonecznego lub wysokiej temperatury.
Drukarka termotransferowa – drukarka zbliżona w działaniu do drukarki igłowej. Zasadniczą różnicą jest taśma barwiąca jednokrotnego wykorzystania z której barwnik nie jest przenoszony na papier w wyniku mechanicznego oddziaływania, lecz punktowego podgrzania i dociśnięcia przez iglice (grzałki) głowicy. Jeden z niewielu typów drukarek umożliwiających druk w kolorze białym (obok technologii atramentowych).
Drukarka termosublimacyjna - używa do druku taśmy powleczonej odpowiednim woskiem, który w wysokiej temperaturze jest odparowywany na papier. Drukarki termosublimacyjne używane są przez profesjonalistów ze względu na bardzo wysoką jakość wydruków.
Drukarka wierszowa – drukarka pracująca wyłącznie w trybie tekstowym, stawiająca za jednym ruchem cały rząd znaków; najczęściej czcionki zamocowane są na łańcuchu przewijającym się ciągle przed papierem barwiącym i przez uderzenie specjalnego młoteczka zostawiają ślad na papierze wydruku; obecnie stosowane rzadko za względu na mały repertuar znaków i hałaśliwość.
 




Niezbędne w każdej firmie.
Wizytówki osobiste są od dawna jednym ze sposobów komunikacji z klientem. W dzisiejszych czasach trudno sobie wyobrazić spotkanie w interesach bez wymiany wizytówek.
Wizytówki osobiste mogą przybierać różne formy więc prosimy nie sugerować się specyfikacją zamieszczoną poniżej, to są tylko najbardziej popularne wizytówki. Wykonujemy także wizytówki niestandardowe według założeń klienta.

Najtańsza forma reklamy Państwa firmy.
Od jakiegoś czasu wizytówki listkowe (firmówki) są doceniane przez coraz większą rzeszę klientów. Ich niewielki wymiar (wielkość karty kredytowej) pozwala na swobodne zachowanie w portfelu.
Jakiś czas temu wizytówki listkowe można było spotkać tylko w zakładach mechanicznych i usługowych, na dzień dzisiejszy praktycznie każda firma je posiada.
Popularność wizytówki listkowej polega na tym, że mimo niewielkich wymiarów można na niej zawrzeć praktycznie całą ofertę firmy, dlatego coraz wieksza ilość firm nie może się bez nich obejść.
Pełnokolorowy druk i lakierowanie z obu stron wizytówki zapewnia doskonały nośnik reklamy Państwa firmy.

Wizytówka w sensie poligraficznym jest drukiem akcydensowym. Wizytówka to zazwyczaj prostokątny, podręczny kartonik, zapisany treścią zależną od rodzaju wizytówki. Towarzyszy chwilom nawiązywania znajomości, stając się elementem konwenansu. Jest oznaką uprzejmości i szacunku, a współcześnie może też pełnić funkcje reklamowe.
Wizytówka pojawiła się w III w. w Chinach, gdzie również wynaleziono papier. Chiński urzędnik był zobligowany specjalnym dekretem do posiadania wizytówki ze specjalnego papieru czerpanego, która zawierała jedynie imię i nazwisko jej właściciela oraz zajmowane stanowisko. Dużą popularnością cieszyły się wizytówki we Francji w czasach Ludwika XIV. Pierwszą drukowaną wizytówkę znaleziono na terenie Niemiec i pochodzi ona z końca XVIII wieku. W Rosji wizytówki rozpowszechniły się za czasów Katarzyny II. Pod koniec wieku XIX zaczęły cieszyć się popularnością wizytówki reklamowe.

Ze względu na przeznaczenie wizytówki można stosować podział wizytówek:

służbowa - logo firmy, imię i nazwisko właściciela i jego stanowisko, dane do kontaktu (np. adres pocztowy, adres e-mailowy, telefon, fax), rodzaj działalności firmy (czasem z odniesieniem do strony internetowej), czasem zawiera dodatkowe treści typu: pełna nazwa firmy (dla prawidłowego wypisywania faktur), konto bankowe, mapa dojazdowa, zdjęcie (np. właściciela wizytówki lub produktu) itd.
osobista imię i nazwisko właściciela, czasem jego tytuł naukowy lub stopień oficerski, mogą też być informacje dodatkowe do kontaktu i adres klubu do którego należy właściciel
rodzinna zazwyczaj jedynie imiona i nazwisko bez adresu, dołączana przy wysyłkach prezentu a czasem przy zapoznawaniu się
kombinowana z elementami wizytówki osobistej i służbowej.
Z przyczyn praktycznych wymiar współczesnej wizytówki zazwyczaj nie przekracza wymiarów 9 cm x 5,5 cm, ponieważ większe wizytówki dla ich zarchiwizowania wymagałyby specjalnych wizytowników.

Szeroko rozpowszechniony międzynarodowy wymiar standardowy został ujęty w normie ISO 7810 ID-1 i jest zgodny z wymiarem kart kredytowych:

85,60 mm × 53,98 mm (3,370 in × 2,125 in)

Mniej rozpowszechnionym wymiarem wizytówek jest format A8:

74 mm × 52 mm (2,913 in × 2,047 in)

W Australii używane są wymiary:

90 mm × 55 mm

W USA rozpowszechnił się wymiar:

3,5 in × 2 in (89 mm × 51 mm)

W Japonii powszechny jest wymiar:

91 mm × 55 mm (3,582 in × 2,165 in)

We Włoszech używa się wymiaru:

85 mm × 55 mm (3,346 in × 2,165 in)



Człowiek od zarania dziejów próbuje przekazywać sobie informacje, w różnoraki sposób. Ewolucja ludzi przynosi w każdym nowym pokoleniu, nowe formy przekazu informacji następnym ludziom. Początkowo było to pismo obrazkowe, przeistoczyło się ono w hieroglify, gliniane tabliczki, wynaleziono alfabet. Zaczęto pisać odręcznie aż do wynalezienia przez Johana Gutenberga prasy drukarskiej, pozwalała ona na szybki wzrost popularności przekazu informacji. Taki przekaz informacji jest z nami do dziś ale zaczyna go wypierać nowa technologia, wymyślona przez dzisiejszą ludzkość.

Płyta CD to produkt który ma za zadanie przechowywania informacji w postaci cyfrowej, taki był cel jej twórców i został on chyba zachowany. Historię płyty CD otwiera, na początku lat 70. XX wieku, firma Philips. Pracująca tam grupa naukowców, po wielu próbach i badaniach doszła do wniosku że najlepszym sposobem na zapis informacji jest płyta w postaci okrągłej, zapisywana i odczytywana optycznie. W tym samym czasie firma Sony prowadząc podobne badania i zaproponowała zapis danych na krążku o średnicy 30 cm co odpowiadało ok. 2,5 godzinnemu nagraniu. Obie firmy podpisały porozumienie w 1979 roku, dotyczyła ona wspólnej wymiany informacji i kontynuowaniu dalszego rozwoju projektu. Rok 1983 był przełomowy, w sprzedaży pojawiły się odtwarzacze CD zwane dyskofonami, po trzech latach katalog płyt CD zawierał 5000 pozycji ! Ludzie w XX wieku zaczęli generować ogromne ilości danych, zaczęło brakować miejsca na ich przechowywanie na klasycznych nośnikach. Doszła do tego moda na zapis informacji dĄwiękowych jak i filmowych, cena w eksploatacji oraz procesy kompresji danych. To wszystko spowodowało że płyta CD odniosła tak wieki sukces i cieszy się świetnością do dziś

Technologia tworzenia nośnika pozwala nam klasyfikację : zwykłe płyty CD to matryca odciśnięta i będąca negatywem płyty CD-R zawierają ścieżki, w których możemy za pomocą lasera zapisać nasze dane płyty CD-RW są podobne do płyt CD-R ale pozwalają nam do zapisu jak i wymazywania danych do ok. 1000 razy Poza tym są jeszcze płyty CD 8 cm i płyty w kształcie wizytówki, są mniejsze rozmiarami i mają mniejsze pojemności.


Budowa płyty CD-R [edytuj]

W skład płyty CD-R wchodzą 4 warstwy : Poliwęglanowa warstwa nośna w postaci plastikowego krążka Warstwy barwnika który ulega stopieniu w momencie zapisu Warstwy odbijającej złotej lub aluminiowej Warstwy ochronnej z lakieru

Kolejnym nośnikiem wykonanym w technologii CD jest nośnik CD-RW, jak sama nazwa wskazuje to płyta umożliwiająca nam zapis, odczyt i dodatkowo kasowanie informacji. Moc lasera użytego do zapisu płyty powoduje że może część obszarów ma postać krystaliczną a pozostała amorficzną. To powoduje że promieniowanie odczytujące jest przekazywane lub pochłaniane. Wynika to z zastosowania specjalnego stopu metali ale jest to tajemnica producentów. Warstwa poliwęglanu posiada rowek prowadzący, nad nią znajduje się warstwa ZnS-SiO2, zapewnia ona odpowiedni odbiór ciepła podczas zapisu laserowego płyty. Wyżej naniesiono odbijającą warstwę aluminiową, całość kończy specjalna powłoka lakierowana na której zazwyczaj występuje napis z logo producenta. Każdy z producentów odpowiednio dla swojej marki dobiera grubości poszczególnych warstw lecz tajemnicą jest jakie wartości wchodzą w grę. Budowane w ten sposób płyty CD-RW powodują pewne ograniczenia w zapisie danych, może on się odbywać z niskimi prędkościami Również trwałość nośnika jest niska, producenci zapewniają tylko do ok. 1000 skasowań.

2.1.3 Technika zapisu płyt CD-RW Technika zapisywania informacji na płytach CD-RW jest porównywalna do zapisu płyt gramofonowych. Na płytach CD-RW jest również rowek prowadzący& dzięki któremu laser zapisujący lub odczytujący dane na jej powierzchni zna drogę. Od tego małego rowka zależy czy nagrywanie danych na płycie zakończy się powodzeniem czy też krążek wyrzucimy do śmietnika. Wymiary rowka w droższych modelach płyt są takie same i wynoszą :

Głębokość 200 nm.
Szerokość na górze 700 nm.
Szerokość na dole 400 nm.
Kąt nachylenia ścianek bocznych wynosi 50 stopni
Tańsze modele płyt nie mają zachowanych równych proporcji, dlatego zapis danych na ich powierzchni jest bardziej ryzykowny. Proces wytwarzania pitów na warstwie nośnej to proces zapisu danych na płycie, barwnik i warstwa nośna zostają podgrzane przez laser, którego moc wynosi od 4 do 11 mW. Temperatura uzyskana podczas pracy wynosi ok. 250 stopni Celsjusza, pod jej wpływem warstwa nośna topnieje a barwnik jest rozprzestrzeniany na wolne obszary dysku. Początkowo laser generuje wyższą moc aby uległ stopieniu barwnik ale w momencie gdy już to nastąpi następuje zmiana mocy, umożliwiającą zapis danych.


2.1.4 Etapy zapisu płyty CD-RW Proces nagrywania. Podstawową warstwę płyty CD przed zapisem tworzy powłoka polikrystaliczna, podczas procesu nagrywania, laser rozpoczyna podgrzewanie obszarów nagrywanej ścieżki do temperatury od 500 700 stopni Celsjusza a moc lasera waha się w granicach od 8 do 14 mW. Laser roztapia kryształy tworząc z nich warstwę amorficzną tzw. pity te mają słabsze właściwości odbijania światła a to prowadzi do możliwości rozróżnienia tych obszarów, podczas odczytu danych przez czytniki CD-ROM oraz stacjonarne CD. Proces kasowania danych na płytach CD-RW to droga powrotna ze stany amorficznego do stanu krystalicznego nośnika. Jest to możliwe po uzyskaniu temperatury 200 stopni Celsjusza po niżej stanu topnienia oraz utrzymania tego stanu na okres ok. 37 minut. Ten zabieg powoduje że płyta CD-RW wraca do stanu nie nagranego czystego nośnika. Aby szybciej skasować dane na płycie, stosuje się metodę polegającą na kasowaniu ostatniej nagrywanej ścieżki tj. wymazaniu subkodu mapy dysku, w której zamieszczone są informacje na temat, rozlokowania danych na płycie. Dane pozostają nienaruszone ale czytniki rozpoznają płytę jako niezapisaną.

Połączenie dwóch technik zapisu jak i kasowania danych na płytach CD-RW, doprowadziło do procesu nadpisywania informacji. Do zapisu nowych pitów jest używana tak sama energia lasera ja w przypadku zwykłego zapisu ale pomiędzy starymi pitami a nowymi powstaje krystaliczna warstwa utworzona, po zmniejszeniu mocy lasera. Ta metoda kasuje poprzednie informacje na płycie a zapisuje nowe. Tak jak w technice zapisu płyty laser wytwarza wyższą temperaturę rozpuszczającą warstwę nośną, na granicy dwóch pitów laser obniża temperaturę.

I Premastering Tu tworzy się prototyp płyty CD-RW, układ danych na matrycy, które zostaną następnie przeniesione na krążek i powielone.

II Proces tworzenia matrycy

Glasmastering

Pobierane są dane z płyty np. CD-R i tworzy się tzw. matkę czyli krążek wykonany ze szkła o wymiarach : ¦rednica 30 cm Grubość 2,5 cm jest ona wykonana ze szkła które łatwo deformować poprzez zmianę wymiarów. Na jej powierzchnię nakładamy emulsję czułą na światło, po czym specjalne urządzenie laserowo naświetla obraz spirali, wzdłuż niej będą znajdować się pity i landy. One w czytnikach CD-ROM przyjmą postać binarną. Spirala ma szerokość 1 mikrometra - dla porównania, średnica ludzkiego włosa ma około 12 mikrometrów. Emulsja w momencie wywoływania zostaje usunięta, płyta jest trawiona, po czym uzyskujemy całkowity obraz spirali z zapisem danych. Dokładność tego procesu wpływa na póĄniejszą jakość płyty CD.

Proces galwaniczny

Płyta matka posłuży nam do wykonania jej niklowej repliki, jest to swoisty stempel dzięki któremu tłoczymy płyty CD. Proces galwaniczny jest w pełni zautomatyzowany, trwa 7 godzin a z jednego stempla możemy wytłoczyć do kilkunastu tysięcy gotowych płyt.

III Schemat tłoczenia płyt kompaktowych

Obecnie w produkcji płyt kompaktowych używamy poliwęglanu, materiał na płytę CD poddawany jest w pierwszej fazie osuszeniu w temperaturze 125 stopni Celsjusza

Technologia używana do wyrobu tworzyw termoutwardzalnych jest stosowana do formowania krążka z rowkami.

Powstaje nam w ten sposób przezroczysty kulisty dysk, który jest studzony a po wytłoczeniu na krążek nanosi się warstwę aluminiową metodą metalizacji. Cały proces odbywa się w próżni z użyciem argonu. Specjalny lakier ochronny pokrywa powierzchnię metalizowaną przy użyciu szybkoobrotowej maszyny, która równomiernie rozłoży lakier na powierzchni. Lampa ultrafioletowa doprowadza do utwardzenia rozłożonej warstwy lakieru. W końcowym etapie, specjalny okład optyczny kontroluje jakość płyty określając jej przydatność i eliminując bezwartościowe wytwory.

Cały cykl powstawania płyty trwa od 3 do 4 sekund a coraz doskonalsza technologia kontroli jakości zapewnia bez stratny proces produkcyjny.

IV Drukowanie etykiet Warstwa odbijająca jest chroniona dodatkowo poprzez nadrukowanie etykiety producenta. Względy komercyjne zabezpieczają górną część płyty przed uszkodzeniem.

Pierwsze modele płyt CD miały gwarantowaną trwałość płyt od 200 do 300 lat, zakładano że laser będzie tylko odczytywał dane. Jednakże płyty sprzed kilku lat są odczytywane z problemami. Uszkodzona jest tam zazwyczaj warstwa odbijająca, pozwalająca na odczyt danych. Pierwsze nośniki miały słabo zabezpieczoną warstwę aluminiową, to prowadziło do korozji i błędy zapisu informacji. W czasach obecnych podczas produkcji najważniejsza jest warstwa lakieru zabezpieczająca powłokę aluminiową, warstwa lakieru jest aż po sam koniec płyty CD.

Nagrywarki zapisują dane na płytach pokrytych różnymi kolorami, jest to powiązane z barwnikiem użytym w warstwie odbijającej. Płyty zmieniają swój kolor na zielony, niebieski, żółty, złoty oraz nowość na czarny. Kolor nośnika nie ma znaczenia przy odczycie danych, aktualnie wszystkie nowoczesne CD-ROM&y i Nagrywarki potrafią odczytywać i zapisywać na nich dane.

Złote płyty posiadają złotą warstwę odbijającą, prześwituje ona przez dolną stronę płyty i w ten sposób nadaje to jej kolor złoty. Żywotność takich płyt szacowana jest na 100 lat.

Nowoczesne płyty o czarnym spodzie, mają pigment PhthaloCyanine& i jest on koloru czarnego.

Obecne na rynku płyty CD-R i CD-RW wymagają duże zastosowanie głównie w urządzeniach domowych tj. czytniki CD-ROM oraz audio CD. Ich wielkość ogranicza ich zastosowanie w innych aktualnie rozwijających się dziedzinach techniki. Prowadzone już są badania nad nowymi nośnikami danych dyskami Blu-ray, mają one mieć mniejsze wielkości oraz większe pojemności do 27 GB. Znajdą one zastosowanie w urządzeniach przenośnych tj. telefonach komórkowych, aparatach fotograficznych oraz palmtopach.






Grafika komputerowa dział informatyki zajmujący się wykorzystaniem komputerów do generowania obrazów oraz wizualizacją rzeczywistych danych. Grafika komputerowa jest obecnie narzędziem powszechnie stosowanym w nauce, technice, kulturze oraz rozrywce. Przykładowe zastosowania: -kartografia, -wizualizacja danych pomiarowych (np. w formie wykresów dwu- i trójwymiarowych), -wizualizacja symulacji komputerowych, -diagnostyka medyczna, -kreślenie i projektowanie wspomagane komputerowo (CAD), -przygotowanie publikacji (DTP), -efekty specjalne w filmach, -gry komputerowe. Chociaż grafika komputerowa koncentruje się głównie na specjalistycznych algorytmach i strukturach danych, to jednak siłą rzeczy musi czerpać z innych dziedzin wiedzy. Na przykład aby uzyskać obrazy fotorealistyczne, należy wiedzieć jak w rzeczywistym świecie światło oddziałuje z przedmiotami. Podobnie, aby symulacja jazdy samochodem była jak najwierniejsza, należy wiedzieć, jak obiekty fizyczne ze sobą oddziałują. Od kilkunastu lat grafika komputerowa jest też kolejną dyscypliną artystyczną - dzieła powstałe przy jej zastosowaniu nazywa się grafiką cyfrową, infografią, digitalprintem. Początki grafiki komputerowej sięgają lat 50. XX wieku, jednak ze względu na duże koszty komputerów i urządzeń graficznych, aż do lat 80. grafika komputerowa była wąską specjalizacją, a na jej zastosowania praktyczne mogły pozwolić sobie ośrodki badawcze, duże firmy oraz instytucje rządowe. Dopiero gdy w latach osiemdziesiątych rozpowszechniły się komputery osobiste, grafika komputerowa stała się czymś powszechnym. Ponieważ celem grafiki jest generowanie obrazów, dlatego jednym z głównych kryteriów klasyfikacji jest technika ich tworzenia: -Grafika wektorowa obraz jest rysowany za pomocą kresek lub łuków. Niegdyś powstawał tak obraz na ploterach kreślących, ale jeszcze do lat 80. XX wieku były wykorzystywane monitory CRT, które kreśliły obraz w analogiczny sposób jak oscyloskopy. -Grafika rastrowa obraz jest budowany z prostokątnej siatki leżących blisko siebie punktów (tzw. pikseli). Głównym parametrem w przypadku grafiki rastrowej jest wielkość bitmapy, czyli liczba pikseli, podawana na ogół jako wymiary prostokąta. Identyczny podział istnieje, jeśli weźmie się pod uwagę reprezentację danych w programach komputerowych: -Grafika wektorowa w tym przypadku nazwa może być nieco myląca, ponieważ obrazy mogą składać się nie tylko z wektorów (odcinków), ale również z innych figur geometrycznych. Cechą grafiki wektorowej jest to, że zapamiętywane są charakterystyczne dla danych figur dane (parametry), np. dla okręgu będzie to środek i promień, dla odcinka współrzędne punktów końcowych, a dla krzywych parametrycznych współrzędne punktów kontrolnych. Program, jeśli musi narysować obraz na urządzeniu (bądź to rastrowym, bądź wektorowym), na podstawie posiadanych danych wygeneruje obraz tych figur bardzo ważną zaletą tej reprezentacji to możliwość dowolnego powiększania obrazów, bez straty jakości. -Grafika rastrowa do zapamiętania obrazu rastrowego potrzebna jest dwuwymiarowa tablica pikseli nazywana powszechnie bitmapą. Nazwa wzięła się stąd, że początkowo były rozpowszechnione systemy wyświetlające obrazy czarno-białe, więc w takim przypadku pojedynczy piksel mógł być opisany przez jeden bit. Jednak gdy powszechniejsza stała się grafika kolorowa, piksele zaczęły być opisywane więcej niż jednym bitem wówczas pojawiła się nazwa pixmapy, która jednak nie przyjęła się (chociaż jest stosowana np. w X Window). Przewagą reprezentacji wektorowej nad rastrową jest to, że zawsze istnieje dokładna informacja o tym, z jakich obiektów składa się obraz. W przypadku obrazów bitmapowych tego rodzaju informacja jest tracona, a jedyne, czego można bezpośrednio się dowiedzieć, to kolor piksela. Istnieją jednak metody, które pozwalają wydobyć z obrazów bitmapowych np. tekst, czy krzywe. W chwili obecnej dominują wyświetlacze rastrowe, więc programy wykorzystujące grafikę wektorową są zmuszone przedstawiać idealne figury geometryczne w skończonej rozdzielczości. Kolejnym kryterium, wg którego klasyfikuje się zastosowania grafiki, jest charakter danych: -Grafika dwuwymiarowa (grafika 2D) wszystkie obiekty są płaskie (w szczególności każdy obraz rastrowy wpada do tej kategorii). -Grafika trójwymiarowa (grafika 3D) obiekty są umieszczone w przestrzeni trójwymiarowej i celem programu komputerowego jest przede wszystkim przedstawienie trójwymiarowego świata na dwuwymiarowym obrazie. Jeszcze jednym kryterium jest cykl generacji obrazu: -Grafika nieinterakcyjna program wczytuje uprzednio przygotowane dane i na ich podstawie tworzy wynikowy obraz. Tak działa np. POV-Ray, który wczytuje z pliku definicję sceny trójwymiarowej i na jej podstawie generuje obraz sceny. -Grafika interakcyjna program na bieżąco uaktualnia obraz w zależności od działań użytkownika, dzięki temu użytkownik może od razu ocenić skutki. Bardzo ważne w tym przypadku jest, że czas odświeżenia obrazu nie może być zbyt długi. Dlatego w przypadku grafiki interakcyjnej akceptuje się i stosuje uproszczone metody rysowania obiektów, aby zminimalizować czas oczekiwania. -Grafika czasu rzeczywistego program musi bardzo szybko (kilkadziesiąt razy na sekundę) regenerować obraz, aby wszelkie zmiany były natychmiast uwidocznione. Grafika czasu rzeczywistego ma szczególnie znaczenie w różnego rodzaju symulatorach, jest również powszechna w grach komputerowych.